Siam Falconry Club

ชมรมผู้ฝึกเหยี่ยวเป็นกีฬาแห่งประเทศไทย
 
บ้านบ้าน  Events  ช่วยเหลือช่วยเหลือ  สมัครสมาชิก(Register)สมัครสมาชิก(Register)  เข้าสู่ระบบ(Log in)  
เข้าสู่ระบบ(Log in)
Username:
Password:
เข้าสู่ระบบโดยอัตโนมัติทุกครั้ง(Log in automatically): 
:: ลืม(forget) password
ค้นหา
 
 

Display results as :
 
Rechercher Advanced Search
Latest topics
Navigation
 Portal
 Index
 รายชื่อสมาชิก
 ข้อมูลส่วนตัว(Profile)
 ช่วยเหลือ
 ค้นหา
Forum

Share | 
 

 ขนสินค้าและผู้คนจากไทยไปจีน ตอนที่ 1 (นิติภูมิ นวรัตน์ )

Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
nui_rc
Admin members
Admin members
avatar

จำนวนข้อความ : 1048
Points : 1497
Join date : 08/08/2010

ตั้งหัวข้อเรื่อง: ขนสินค้าและผู้คนจากไทยไปจีน ตอนที่ 1 (นิติภูมิ นวรัตน์ )   Tue Nov 09, 2010 12:42 am

ขนสินค้าและผู้คนจากไทยไปจีน (๑)

อังคาร ๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๓

ผู้อ่านท่านที่เคารพ นิติภูมิกับลูกสาวคนแรก นางสาวเมธาวี นวรัตน์ เช่ารถเก๋งมิตซูบิชิจากเมืองท่าแขก แขวงคำม่วน สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว เพื่อสำรวจทางหลวงหมายเลข ๑๒ ซึ่งเชื่อมระหว่างเมืองท่าแขกของลาว ไปเข้าจังหวัดก้วงบิ้ญของเวียดนาม ที่ผมสนใจเพราะถนนหลวงสายนี้ผ่านลาวสั้นที่สุด และเป็นเส้นทางที่จะขนสินค้าและผู้คนจากไทยไปลาว เข้าเวียดนาม ไปสู่สาธารณรัฐประชาชนจีนที่สั้นที่สุด ทว่า ที่ผ่านมา เราศึกษากันแต่ถนนหนทางในกระดาษ จึงไม่ค่อยได้ทราบสภาพตามความเป็นจริงเท่าที่ควร

ผมสนใจการเชื่อมต่อระหว่างไทยกับจีนมาตั้งแต่อดีต และก็ทดลองนั่งรถ ขับรถ ไปมาตามเส้นทางต่างๆ ไม่ว่าจะ R3B จากเชียงรายไปพม่า เข้ามณฑลหยุนหนาน และเส้นทาง R3A จากเชียงรายไปลาว เข้ามณฑลหยุนหนาน

ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๔๐ ผมนั่งรถยนต์บนเส้นทางหมายเลข ๙ จากแขวงสะหวันนะเขต ไปจนถึงชายแดนของลาวที่ด่านแดนสวรรค์ และเข้าเวียดนามที่ด่านลาวบาว จังหวัดก้วงตริ (บางท่านออกเสียงว่ากวางจิ) ไปกลับหลายครั้ง แต่ก็พบว่า ถนนหมายเลข ๙ ของลาวเหมาะที่จะไปเวียดนามทางตอนกลางเท่านั้น

ข้ามจังหวัดมุกดาหารไป เมื่อเจอจังหวัดสะหวันนะเขตของลาว ก็เป็นต้นสายของถนนหมายเลข ๙ บนถนนสายนี้มีเมืองเศรษฐกิจของลาวที่สำคัญมากมายหลายแห่ง เช่น เมืองอุทุมพอน (ชื่อเล่นคือเมืองเซโน) เมืองอาดสะพังทอง (ดงเห็น) เมืองพลานไซ (พลาน) เมืองพิน เมืองเซโปน และด่านแดนสวรรค์ของลาว พ้นจากด่านของลาว ก็เข้าด่านของเวียดนามที่ด่านลาวบาว อำเภอเฮืองหัว จังหวัดก้วงตริ

ถนนหมายเลข ๙ เป็นเส้นทางการคมนาคมสายแรกที่เชื่อมลาวและเวียดนาม ฝรั่งเศสเคยใช้ถนนสายนี้ลำเลียงทหารจากเวียดนามมาลาว ตอนหลังทหารญวนก็ใช้ถนนสายนี้เพื่อช่วยลาวรบกับอเมริกา เมื่อสงครามสงบจบลง ด่านแดนสวรรค์ของลาวก็กลายเป็นด่านสากลแห่งแรกที่เปิดให้ผู้คนทุกสัญชาติเดินทางไปมาระหว่างลาวกับเวียดนามได้ ตอนนี้ก็มีผู้คนและสินค้าผ่านด่านแดนสวรรค์ของลาว เข้าไปที่ด่านลาวบาวของเวียดนามมากที่สุด เพราะมีเมืองเศรษฐกิจของลาวบนถนนสายนี้หลายแห่ง ทางฝั่งเวียดนามก็มีจังหวัดสำคัญอย่าง ก้วงตริ ดานัง และเทื่อเทียน-เว้ (ชื่อเต็มของจังหวัดเว้) ผู้อ่านท่านก็คงจะเคยทราบนะครับ ว่าเว้เป็นเมืองมรดกโลก ที่ยังรักษาเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมและโบราณสถานอยู่ครบ

ระยะทางจากมุกดาหารไปด่านแดนสวรรค์ก็คือ ๒๕๐ กม. จากชายแดนลาว-เวียดนามไปเว้ก็เพียง ๑๖๐ กม. จากมุกดาหารไปเพียง ๔๑๐ กม. ก็ถึงเมืองเว้ สำหรับผมนิติภูมิแล้ว อีสานเป็นภาคที่มีอนาคตที่สุดของไทย ถ้าพัฒนาให้ดี จะเป็นภาคที่มีศักยภาพมาก เอามุกดาหารเพียงจังหวัดเดียว ถ้าทำอย่างถูกต้อง ความมั่งคั่งจากจีน เวียดนาม และลาวก็ไหลทะลักเข้ามามหาศาล
ความใฝ่ฝันปรารถนาของผมก็คือ อยากให้ผู้บริหารฝ่ายไทยใช้เส้นทางสายนี้จนชำนาญ ไม่ใช่ไปอย่างผู้ว่าราชการ หรืออย่างรัฐมนตรี ถ้าลองเดินทางอย่างคนธรรมดาสามัญกันบ้าง ท่านก็จะได้ทราบจิตวิญญาณของเส้นทาง เมื่อทราบข้อมูลทางกายภาพ + สัมผัสจิตวิญญาณ ท่านก็จะทะลุปรุโปร่งว่าจะใช้ศักยภาพของเส้นทางสายนี้อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากวันที่ ๑ มกราคม ๒๕๕๘ เมื่อเวียดนามและลาวเข้ามาสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเชียนอย่างสมบูรณ์ ๑๐๐% เต็มแล้ว

อีกเส้นทางหนึ่งซึ่งเราชาวไทยควรมีความรู้ความเข้าใจ หลายท่านบอกว่า อ้า ก็คือหมายเลข ๘ นี่แหละ จะเป็นเส้นทางที่นำผลไม้ไทยไปสู่จังหวัดต่างๆ ของเวียดนาม และส่งต่อไปยังเมืองจีน แต่ก่อนง่อนชะไร นิติภูมิก็คิดอย่างท่านเหมือนกัน แต่ปัจจุบันทุกวันนี้ ตั้งแต่เส้นทางหมายเลข ๑๒ เปิดใช้ ขอเรียนว่า ท่านลืมเรื่องเส้นทางหมายเลข ๘ ไปได้เลย

นิติภูมิและลูกๆ โดยเฉพาะบุตรชายคนที่ ๒ นายคุณนิติ นวรัตน์ เราเคยใช้เส้นทางหมายเลข ๘ ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๔๐ มาจนถึงปัจจุบัน จากนครพนม ข้ามไปเมืองท่าแขก แขวงคำม่วน ขับรถยนต์ไปจนถึงเมืองหลักซาว (เดิมหลักซาวห่างชายแดนเวียดนาม ๒๐ กม. ปัจจุบันหลังจากมีการปรับเขตแดน ห่างมากขึ้นเป็น ๓๘ กม.) ใช้ระยะทางถึง ๒๓๘ กม.

เมื่อเข้าด่านน้ำพาว ของแขวงบอลิคำไซ ท่านก็เตรียมเข้าเวียดนามที่ด่านกาวแตรว อำเภอเฮืองเซิน จังหวัดฮ่าติญ หากคิดระยะทางจากริมแม่น้ำโขงไปจนถึงเมืองวิงห์ของเวียดนามต้องใช้ระยะทางถึง ๓๓๘ กม.

ผมและลูกสาวกำลังนั่งเขียนต้นฉบับรับใช้ท่านวันนี้ที่ร้านอาหารอันต่าย ของนายต่าย ริมถนนหลักหมายเลข ๑ อำเภอเมือง จังหวัดนิญบิ้ญ ที่นี่มีอภิพญามหาโคตรยุงเยอะจริงๆ ในร้านอาหารอร่อย ยังปล่อยให้มียุงมากขนาดแทบจะหามเราไปทิ้งทะเลได้ รอให้ ๑ มกราคม ๒๕๕๘ เมื่อประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนสมบูรณ์ ผมเชื่อว่าร้านอร่อย แต่ด้อยคุณภาพการบริการอย่างนี้ จะแพ้ร้านอาหารของคนไทยที่ไปปักหลักขายในเมืองต่างๆ ของเวียดนาม ซึ่งรัฐบาลญวนก็ห้ามเราไม่ได้


พรุ่งนี้ นิติภูมิขอกลับมารับใช้ผู้อ่านท่านที่เคารพกันต่อครับ

9/11/2553
[Only admins are allowed to see this link]
ขึ้นไปข้างบน Go down
 
ขนสินค้าและผู้คนจากไทยไปจีน ตอนที่ 1 (นิติภูมิ นวรัตน์ )
ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
Siam Falconry Club :: เก็บตก - นอกเรื่อง-
ไปที่: